นิทานกระต่ายหมายเลขหนึ่ง

“แม่ แม่จ๋า….. แม่อยู่ไหน”

เสียงลูกแกะน้อยร้องเรียกหาแม่ หลังจากที่ตื่นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในถ้ำตัวเดียวเนื่องจากพายุฝนที่กระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทำให้เด็กเลี้ยงแกะ พาฝูงแกะของตนเองไปหลบฝนอยู่ในถ้ำ ระหว่างรอฝนหยุดตก ลูกแกะน้อยจึงเผลอหลับไป และพอตื่นมาก็ไม่เจอใครแล้ว

“แม่….​ แม่จ๋า….” เจ้าลูกแกะน้อยเริ่มจะร้องไห้

“ไม่นะ เราต้องไม่ร้อง เราต้องออกจากถ้ำแล้วกลับไปหาแม่ให้ได้” ว่าแล้ว เจ้าลูกแกะน้อยก็เดินออกจากถ้ำ พลางมองซ้ายมองขวาเพื่อจะหาทางเดินกลับบ้าน แต่ก็เจอแต่ต้นไม้และถ้ำ กระต่ายน้อยร้องเรียกหาแม่ ในขณะที่น้ำตาก็เริ่มจะไหลเนื่องจากความกลัว

 

“เธอเป็นใครหน่ะ ร้องไห้ทำไม” กระต่ายน้อยตัวสีขาวสลับกับสีเทาบังเอิญผ่านมาเห็นพอดี “เธอเป็นลูกแกะหนิ ทำไมไม่อยู่ในหมู่บ้านหล่ะ นี้ก็เย็นแล้วนะ ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่นะ

“ฉันไม่ได้ร้องไห้ซักหน่อย ฉันกำลังจะกลับบ้านแล้ว” เจ้าลูกแกะน้อยพูดออกมาเพื่อไม่ให้เจ้ากระต่ายตัวกระจิดริดคิดว่าตัวเองเป็นเด็กหลงทางผู้อ่อนแอ

“อย่ามาโกหกฉันเลย ฉันแอบได้ยินเธอเรียกหาแม่ อย่าบอกนะว่าเธอหลงทางหน่ะ”

“ไม่นะ ชะ ฉันรู้ทาง แค่เดินไปตรงนี้เรื่อยๆ”

“นี้ลูกแกะ ทางนั้นมันไม่ใช่ทางไปหมู่บ้านนะ หมู่บ้านเธอคงอยู่อีกฟากของแม่น้ำ เพราะทางนั้นมีทุ่งหญ้าสำหรับเลี้ยงแกะ และถัดไปก็จะเป็นหมู่บ้านใช่รึึเปล่า เมื่อกี้ฝนตกหนักมาก เจ้าของเธอคงต้องข้ามแม่น้ำมาหลบฝนในถ้ำนี้หล่ะซิ”

“ปะ ไปทางนั้นจริงๆหรอ”

“นั้นไง เธอหลงทางจริงๆ”

“ชะ ใช่…. ฉันอยากกลับบ้าน ฉันอยากไปหาแม่…..” ว่าแล้วลูกแกะก็น้ำตาคลอเบ้า

“นี้ๆๆ อย่าเพิ่งร้องซิ… ฉันจะบอกทางกลับบ้านให้ก็แล้วกัน แล้วเธอก็เดินไปทางนั้นก็จะเจอสะพานที่เธอเดินข้ามมา ผ่านทุ่งหญ้า ถัดไปก็เป็นหมู่บ้านแล้ว เดินทางไม่ยากหรอก ฉันเคยเข้าไปหาอะไรกินในหมู่บ้านบ้าง บางทีหน่ะนะ” เจ้ากระต่ายพูด พลางชี้ทางไปหมู่บ้านให้ลูกแกะ

“แล้ว…​แล้วเธอจะไปไหนหล่ะ” ลูกแกะน้อยถามเจ้ากระต่าย

“ก็กลับบ้านหน่ะซิ นี้ก็เย็นจะค่ำแล้ว มัวคุยกับเธอฉันต้องกลับบ้านดึกแน่ๆ แล้วพอดึกก็หนาวอีก ฉันไม่อยากจะหนาวตายหรอกนะ แถมกลางคืนก็มีพวกสัตว์อื่นๆที่คอยจ้องเล่นงานสัตว์ตัวเล็กๆอย่างฉันอีก”

“กลางคืนที่นี่หนาวด้วยหรอ? แล้วถ้าฉันหลงทางอีกหล่ะ นี้ เธอไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้รึเปล่า ฉันไม่รู้ทาง แล้วก็กลัวด้วยสัตว์ตัวอื่นๆ” เจ้าลูกแกะน้อยพูดขอร้องเจ้ากระต่าย

“โห นี้ก็เย็นแล้วนะ ถ้าฉันไปกับเธอ ฉันมีหวังได้กลับบ้านก็มึดค่ำพอดี เธอก็ไปทางนั้นก็แล้วกัน แค่เดินตรงไป พอเห็นแม่น้ำก็ไม่น่ายากแล้วหล่ะ ลาก่อนนะ รีบๆกลับหล่ะ เดี๋ยวเจอสัตว์ป่าตัวอื่นจับกินไม่รู้ด้วยนะ” พูดจบ เจ้ากระต่ายก็กระโดดจากไป

 

เจ้าลูกแกะ ด้วยความกลัวและไม่รู้จะทำอย่างไร จึงได้แอบเดินตามเจ้ากระต่ายไป ผ่านต้นไม้ไปได้สองสามต้น เจ้ากระต่ายก็รู้ตัวว่าโดนลูกแกะตาม “นี้! โอเค เธอไม่ยอมกลับใช่มั้ย ได้ ฉันพาเธอกลับบ้านก็ได้ แต่ต้องเป็นพรุ่งนี้แล้วกันนะ วันนี้ก็ไปพักกับฉันก่อน ฉันรู้ที่ดีๆ ที่เธอน่าจะพักกับฉันได้ ตามมาก็แล้วกัน”

“ขอบคุณนะ นายน่ารักอย่างที่ฉันคิดจริงๆ” เจ้าลูกแกะน้อยขอบคุณเจ้ากระต่ายเป็นการใหญ่ แล้วเจ้าลูกแกะน้อยก็เดินตามเจ้ากระต่ายไป

“ว่าแต่นายเป็นตัวอะไรหน่ะ นายจะกินฉันมั้ย” เจ้าลูกแกะถามเพื่อนร่วมทาง

“ฉันเป็นกระต่าย แล้วก็ นี้! ฉันก็ตัวแค่นี้ ฉันน่าจะกลัวเธอมากกว่านะ อยู่กับพวกมนุษย์แล้วนอกจากแกะกับมนุษย์แล้ว เธอไม่รู้จักอะไรเลยรึเปล่านะเนี้ย” เจ้ากระต่ายตอบพลางนึกขำในใจกับความไร้เดียงสาของเจ้ากระต่ายน้อย

 

…. โปรดติดตามตอนต่อไป ….

One thought on “นิทานกระต่ายหมายเลขหนึ่ง

  1. Pingback: นิทานกระต่ายหมายเลขสอง (ตอนจบ) « Patamania's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s