นิทานกระต่ายหมายเลขสอง (ตอนจบ)

ตอนสอง ขึดหนึ่ง

อินโทร อ่านตอนแรกก่อนนะ

https://patamania.wordpress.com/2011/11/14/%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B6%E0%B9%88%E0%B8%87/

“อืม….. เนื้อลูกแกะอร่อยมากจริงๆอย่างที่แกบอกเลยนะเจ้ากระต่าย” หมาป่าพูดพลางแทะเนื้อของลูกแกะน้อย ผู้เป็นเหยื่อที่กระต่ายนำมาให้หมาป่า

“เห็นรึเปล่า ฉันบอกแล้ว ว่าถ้าปล่อยฉันไป ฉันจะเอาของอร่อยกว่า ใหญ่กว่า ฉันมาให้กิน ถ้าปล่อยนายวิ่งไปจับแกะที่ทุ่งหญ้า มีหวังโดนพวกมนุษย์ยิงตาย” เจ้ากระต่ายบอกหมาป่า

“ก็แน่แหล่ะ ข้าอุตสาห์ไว้ชีวิตเจ้า ถ้าเจ้าเล่นตุกติก ข้าก็จะกินเจ้าแทนยังไงหล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ”

“ดีนะฉันเห็นไอ้เจ้าลูกแกะหลงนั้นมันงงๆ แค่หลอกให้กลัวแล้วตามมา ทุกอย่างก็ง่ายละ ตอนนี้ก็หายกันหล่ะนะ ฉันไปหล่ะ” ว่าแล้วเจ้ากระต่ายก็รีบวิ่งสุดชีวิต ปล่อยให้เจ้าหมาป่าแทะเนื้อลูกแกะไป เพราะมันเองก็ไม่แน่ใจ ถ้าหากเจ้าหมาป่าจะเล่นตุกติก กินลูกแกะไม่อิ่ม เดี๋ยวตัวเองก็ซวย โดนจับอีก

 

“ขอโทษด้วยนะ เจ้าลูกแกะ ฉันต้องเอาตัวรอด นี้เป็นวิถีของพวกเรา เธอหลงเข้ามาในป่า ทุกอย่างก็น่ากลัวทั้งนั้นแหล่ะ”

 

ปล. วิถีสัตว์ป่าตรงไหนวะ

 

ตอนสองขีดสอง –โลกสวย ยังคิดไม่ออก ขอฝันก่อนนะ”