ทริปตามรอย(ตัวเอง) 1

อยากจะรีบเขียน ก่อนที่จะลืมซะก่อน เพราะมีเรื่องดองไว้แล้วไม่ได้เขียนหลายอย่างมาก แต่รูปไม่มีนะ มัวแต่ดีใจ ไม่ได้เก็บภาพไว้เลย

อาทิตย์ที่ผ่านมา วันที่ 7-8-9 ธันวาคม อั๋นได้กลับไปที่ฟานโคเนียนอีกรอบ เป็นที่ๆอั๋นเคยอยู่เมื่อสองปีที่แล้ว ที่ๆให้ประสบการณ์ทั้งดีและไม่ดี แต่ก็โชคดีมากๆที่ได้ไปและรู้จักคนที่นั้น เป็นการเปิดโลก เปลี่ยนทัศนะคติของอั๋นไปเยอะเหมือนกัน

ถนนหน้า Arcaden ที่ Erlangen

ถนนหน้า Arcaden ที่ Erlangen

วันศุกร์ขอลางานครึ่งวัน Supervisor บอกว่า ลาได้ แต่จดเองนะ ตามสบายเลย ตอนบ่ายๆก็ออกมา แล้วนั่งรถ ยิงยาวไป Erlangen เลย เพื่อไปหาครอบครัวของ Supervisor คนเก่า ที่ดูแลเราเมื่อตอนเรามารอบที่แล้ว มาถึง Erlangen แบบ พอออกมาจากสถานีรถไฟ ความรู้สึกแรกก็คิดถึงเลย ถนนที่หน้าสถานีรถไฟที่ตอนนั้นกำลังซ่อม ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อก่อน เมืองนี้ มีแต่ที่ก่อสร้างเต็มไปหมดเลย ตอนนี้ถนนก็เป็นระเบียบสวยงาม รอบๆก็ตกแต่งด้วยไฟต้อนรับคริสมาสต์ สายรถเมล์ก็เหมือนจะเปลี่ยนไปแล้วด้วย แต่ทางเดินนี้ไม่อยากเชื่อว่าเราจะยังจำได้อยู่เลย เดินไปบ้าน Supervisor ไม่หลงเลย ตื่นเต้นนิดหน่อย ว่าเค้าจะจำเราได้รึเปล่า เค้าจะต้อนรับเราดีรึเปล่า แต่เราคิดถึงเค้ามากๆเลย

ไปถึงบ้านเค้าแล้ว แอบมองจากหน้าต่าง แอบงง มีหนุ่มตัวสูงผมยาวอยู่ในบ้าน ใช่รึเปล่าหว่า แล้วก็เดินเข้าไปประตูที่เขียนไว้ว่า Hönig (แปลว่าน้ำผึ้ง เป็นนามสกุลของเค้า) แบบน่ารักๆ แล้วเค้าก็ออกมารับ โอ้ยยยยยย แกเอร้ยยยย ซุปเค้าไว้ผมยาว น่ารักเฮียๆเลย ยิ่งกรี๊ดหนุ่มผมยาวอยู่ จำได้ว่าเห็นเค้าครั้งแรกเมื่อตอนนั้นคือ ผู้ชายตัวสูง ผอม สกินเฮด เดินมาหาเรา จับมือ เราก้มไปมองเท้าเค้า เค้ามาเท้าเปล่า! อยู่ในมหาวิทยาลัย วันนั้นเค้าตัวสูง ผอม ผมยาว ออกมาจากครัว มือถือตะหลิว เดินมากอดเรา เอร้ย คิดถึงโครตๆ จริงๆมาบ้านนี้แค่สามครั้งเอง ยังจำทางได้อยู่เลย ฮิฮิ

ไปถึงโน้น เจอพ่อของซุป ลูกสาวเค้าสองคน แล้วก็แฟนเค้า เค้าบอกว่า ขอบคุณที่ส่งช้างไปให้ ตอนแรกว่าจะเขียนการ์ดตอบ แต่ไปๆมาๆ ก็ไม่ได้ส่ง ลืม -*- เกือบลืมไปแล้ว นึกว่าส่งไปไม่ถึง ส่งให้ตั้งแต่ตอนปีใหม่ปี 2011 แล้วลูกเค้าก็เอาช้างที่เราให้ไปขี่ น่ารักอ่ะ ^^ แล้วลูกสาวเค้าก็เอาดอกไม้มาให้ เข็มกลัดเป็นดอกไม้สีม่วงขาว แล้วเค้าก็ห่อเองด้วย น่ารักมาก เลยเอามาติดเสื้อจนถึงวันนี้เลย

CameraZOOM-20121211153311722

ติดหน้าอกกับเสื้อตัวเก่ง

วันนั้นข้าวเย็นมีไส้กรอก สลัด มันฝรั่ง และ ผักดองที่เค้าเรียกว่า Sauerkraut ปกติกินที่ Bistro จะขอให้เค้าเอาออกตลอด พูดเยอรมันไม่ค่อยได้ แต่พูดว่า ไม่เอา Sauerkraut ได้หน่ะ คิดดู อาหารเยอรมันที่เราเกลียดที่สุดรองจากซาลาเปาเยอรมันที่เค้าเรียกว่า Knödel เลย เพราะอั๋นไม่ชอบกินของดองอยู่แล้ว แต่เค้าก็ทำกันตรงนั้นเลย บอกเป็นแฮนเมด ไอ้เราจะไม่กินก็เกรงใจ กลัวเสียมารยาท Y_Y กินก็ได้

คุณพ่อของ Supervisor เค้าก็รู้แหล่ะว่าเราไม่ชอบ เค้าก็เตรียมสลัดไว้ให้แล้วหล่ะ อิ่มอกอิ่มใจมาก บ้านนี้เค้าชอบมีของทำเอง น้ำผึ้งทำเอง น้ำผักดองทำเอง น้ำแอปเปิ้ลทำเอง แยมทำเอง เป็นบ้านที่น่ารักแบบแปลกๆดี จริงๆเราก็คิดว่า Supervisor คนนี้เค้าก็แปลกๆเหมือนกัน มาเห็นที่บ้านก็ไม่ค่อยสงสัยมากแล้วหล่ะ ฮ่ะๆ (จำได้ว่าเขียนเรื่อง ซุปเปอร์ไวเซอร์ว่าเค้าแปลกๆยังไง แต่เขียนไม่เสร็จ เลยไม่ได้อับเลย แต่ยังเป็น draft มาสองปีแล้ว – -a)

มีเรื่องคุยกันพอสมควรเลย ไม่เจอกันสองปี พอกินข้าวเสร็จ เค้าก็จุดเทียนกัน เป็นเทียนสีแดง จุดไว้หนึ่งแท่ง เราถามเค้าว่าทำไมจุดแท่งเดียว เค้าบอกว่า อาทิตย์ต่อไปก็จะจุดเพิ่ม มีทั้งหมดสี่แท่ง จุดเพิ่มอาทิตย์ละแท่ง พอถึงคริสมาสต์ก็ครบสี่พอดี แล้วก็นั่งร้องเพลงกันกะลูกๆ เห็นภาพคุณพ่ออุ้มลูกร้องเพลง เป็นอะไรที่น่ารักสุดๆเลย แล้วอั๋นก็ถามเค้าว่าวันคริสมาสต์เค้าทำอะไรกัน เพราะอั๋นก็ไม่เคยฉลองคริสมาสต์เลย เค้าก็บอกว่า ไปโบสถ์ แกะของขวัญ กินข้าว อะไรพวกนี้แล้วถ้ายังไง เดี๋ยวเค้าถามคนที่บ้านก่อนว่าจะชวนอั๋นไปได้รึเปล่า จริงๆถ้าไม่ชวนก็ไม่เป็นไรนะ แต่ถ้าชวน เราก็อยากไปนะ

พอเสร็จแล้ว เราก็เล่นเกม Memory คือให้จับคู่ภาพการ์ด ใครได้เยอะสุดก็ชนะ ลูกสาวคนโตของเค้าเก่งมากๆ จำแม่นมากเลย แต่เกมแรกอั๋นชนะได้ไงก็ไม่รู้ เกมที่สองน้องเค้าชนะไป แต่คุณพ่อมาเล่นกับลูกๆก่อนนอนนี้ โอ้ย คุณพ่อในฝัน เพราะบ้านอั๋น พ่อกับแม่ก็มาเล่น มาเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนตลอดเลย ติดฟังนิทานยัน ม.ต้น จนแยกห้องนอนกับน้องชายเลยหล่ะ

พอลูกสาวเค้าจะนอนแล้ว ก็ถึงเวลาต้องกลับแล้ว ลูกสาวเค้าบอกว่า น่าจะให้เราอยุ่ต่อนะ อั๋นนี้แทบอยากจะเอากระเป๋าวางแล้วอยู่ต่อเลย แต่ไม่ได้ คิวอาทิตย์นี้เรายาว ยังมีตามรอยตัวเองอีกหลายที่ หลายคน เดี๋ยวบล็อคต่อไปมาเล่าต่อ อู้นานเกินไปแล้ว 🙂

ปล. พ่อของลูกอยากได้น่ารักอบอุ่นกะลูกชายเราแบบนี้นะ รักเราน้อยกว่าได้ แต่ต้องรักลูกมากที่สุด เหมือนคุณพ่อเราด้วย ^_^