Learning Disability ของการเล่นดนตรีของอั๋น

เมื่อสองอาทิตย์ก่อนอั๋นได้ดูรายการประกาศภาวะฉุกคิดมาค่ะ ชื่อตอน Dyslexia ความผิดปกติทางการอ่าน

เค้าบอกว่า เป็นความพิการทางการเรียนรู้รูปแบบหนึ่งเป็นความพิการทางการเรียนรู้รูปแบบหนึ่งที่ทำให้ผู้ป่วยมีปัญหาทั้งความคล่องแคล่วและความแม่นยำในการอ่าน การพูด และการสะกดคำ [1] แบบว่าเป็นแบบหนึ่งของพวก Learning Disability (LD) พอดูแล้วก็คิดว่า ตัวเองอาจจะมีแนวโน้มที่อยู่ในสภาวะนี้ก็ได้ คือ อั๋นเคยเขียนบล็อคเกี่ยวกับ คำที่สะกดผิดบ่อยๆ อยู่อันนึง [2] ความจริงคือ มันมีเยอะกว่านี้มากๆ แต่ก็ไม่แน่เหมือนกัน เพราะอาจจะเป็นแค่ว่าอั๋นไม่ได้ตั้งใจเรียนตอนเด็กๆก็เป็นได้ แต่เรื่องการอ่าน อั๋นไม่มีปัญหาเลย แต่พอให้สะกด ยังไงอั๋นก็สะกดไม่ถูก ในบล็อคเก่านั้น อั๋นเขียนแต่คำที่ตัวเองเขียนผิดในภาษาอังกฤษ จริงๆแล้วอั๋นยังมีปัญหาในการเขียนภาษาไทยด้วย คำยากๆอย่างเช่น พิพิธภัณฑ์ กฐิน อัธยาศัย ศรัทธา อะไรแบบนี้ (แอบยอมรับเลย ว่าเปิด google ก่อนพิมพ์คำพวกนี้ทุกคำ) แต่คิดในแง่ดีคือ อาจจะเป็นคำที่หลายๆคนสะกดผิดก็ได้ ไม่ได้ผิดที่เราคนเดียวหรอก ฮิฮิ แต่จำได้ว่าสมัยเรียน จะถามเพื่อนตลอดเลยว่าสะกดยังไง แม้ว่าจะเป็นคำง่ายๆก็ตาม

ไอ้การสะกดคำไม่ค่อยถูกเนี้ย อั๋นก็พอรู้อยู่แล้วหล่ะ ว่าตัวเองมีปัญหา รวมไปถึงพวกการแยก ซ้าย-ขวา จาน-ชาม สมุด-หนังสือ b-d อะไรพวกนี้ด้วย เค้าว่ากันว่ามันเป็นภาวะ LD อีกแบบหนึ่งเหมือนกัน อันนี้ก็รู้ตัวนานแล้ว คราวนี้ อยู่ๆอั๋นก็เพิ่งนึกได้ว่ามีอีกอย่างที่มีปัญหาค่ะ

ปัญหาอีกอย่างที่นึกได้
คือว่า บางคนอาจจะรู้แล้ว ว่าอั๋นเรียนดนตรีมาตั้งแต่เด็กๆ สมัยอนุบาลแล้ว เรียนแบบหลักสูตรมาตรฐานทั่วๆไปอยู่เจ็ดปี แล้วเรียนจบก็ไม่ได้หยุดเล่น ก็ยังเล่นต่อจนถึงตอนนี้แหล่ะ ตามปกติ คนที่เรียนอะไรนานขนาดนี้ เค้าน่าจะอ่านโน้ตบรรทัดห้าเส้นกันได้แล้ว ขนาดคนเรียนภาษาอย่างต่อเนื่อง อย่างน้อยปีนึงก็น่าจะอ่านภาษาเค้าออกแล้วน่ะ แต่ของอั๋นนะ จนป่านนี้ยังอ่านบรรทัดห้าเส้นยังไม่ออกเลย คืออ่านได้ช้ามากๆ แถมสมุดโน้ตที่มี บนตัวโน้ตจะมีเขียนย่อไว้ตลอดเลยว่า อันนี้คือตัวโด เร มี อะไรแบบนี้ คือพวกสัญลักษณ์อะไรต่างๆพวก rest note, break, tie, slur, dynamic, staccato, fermata, cresendo อะไรพวกนี้รู้จักหมดนะ แต่พอเป็นโน้ตที่วางอยู่บนตำแหน่งบอกคีย์บนเส้นนี้ ยังไงก็อ่านไม่ออก
จริงๆแล้วอั๋นก็ไม่ได้จะเรียนจบหลักสูตรหรอกนะ คือไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันต้องเรียนถึงไหน คือพอผ่านเล่มพื้นฐานแล้วจบเกรด 9 ก็ไม่ได้เรียนต่อแล้ว อั๋นเรียนหลักสูตรอิเล็กโทนสำหรับเด็ก เริ่มนับตั้งแต่ เลเวล 14 แล้วนับถอยหลังไปเรื่อยๆ พอหมดวัยเด็ก มันก็ขึ้นเล่มใหม่พอเริ่มเรียน เกรด 8 ก็เข้ามัธยมพอดี ก็ไม่เรียนละ แต่ก็ไม่ได้เลิกเล่นนะ ก็ยังเล่นอยู่ตลอดๆ ยังไงก็ยังชอบเล่นดนตรีอยู่ เค้าก็ยังอุตสาห์ให้ผ่านมาจนเกรดเก้านะ

วิธีเอาตัวรอดจนถึงป่านนี้
จำได้ว่า เวลาเรียน ต้องแอบเขียน ด ร ม กำกับตลอด จนคุณครูว่า แต่สมัยนั้น ผลการเรียนเรา top form อยู่นะ ถ้าไม่นับเรื่อง อ่านโน้ตแล้วเล่นตามโน้ตเนี้ย ฝีมือก็เป็นตัวแทนห้อง ตัวแทนจังหวัดได้เลย (แต่ตอนนี้น่ะหรอ เหอะๆๆ) คือ จะเล่นได้ ต้องเคยได้ยินเพลงก่อน เราไม่สามารถ เห็นโน้ตแล้วเล่นได้ ขนาดเพลงง่ายๆ สี่คอร์ด สองบรรทัด ยังงงเลย เวลาอ่านโน้ตนะ ต้องไล่ใหม่ตั้งแต่ตัว โด ไปเรื่อยๆเพราะจำได้อยู่ตัวเดียว พอโตสมัยเรียนกีต้าร์ ครูเค้างงมาก คือเราเล่นกีต้าร์ เล่นคีย์บอร์ดได้ แต่อ่านโน้ตได้กากมากๆ เค้าเลยสอนเทคนิคให้ว่า ให้จำเฉพาะโน้ตที่คาบเส้นตรงกลาง คือตัว ที ทำให้เวลาจะอ่านโน้ตก็ไม่ต้องเริ่มจาก โด อีกแล้ว ตอนนี้อั๋นพัฒนามารู้จักตัว มี ซอล ที เรสูง แล้วนะ (ดูน่าภูมิใจเนอะ -_-) แต่ก็ยังต้องเขียนภาษาไทยกำกับอยู่ดี (แล้วก็โดนว่าอยู่ดี) ไม่ก็อาศัยการฟังแล้วจำเอา บอกตรงๆว่าถ้าไม่ฟังเพลงก่อน ก็เล่นไม่ได้อยู่ดี แต่ก็คิดว่า ทุกคนก็คงจะเป็นเหมือนกัน คนไม่เคยฟังเพลง จะร้องเพลงได้ป่ะ (โบ้ยสุดๆ)

ตัว ที จะอยู่ตรงกลางของบรรทัดห้าเส้นของกุญแจซอลพอดี

ยิ่งตอนนี้เล่นกีต้าร์นะ บรรทัดห้าเส้นนี้ อย่าหวังเลยว่าจะอ่านรู้เรื่อง แค่โน้ตก็อ่านไม่ออกละ นี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเล่นที่โน้ตสายอะไร ต้องเพิ่ง Tab guitar แทน กากมาก สงสารคนสอน ต้องมานั่งเขียน Tab เพลงให้เราอีก

tabถ้าเป็น Tab ก็จะบอกว่า สายไหน เล่นบาร์อะไร ก็จะทำให้ง่ายกว่าหน่อย

 

รวมไปถึงการสะกดคำด้วย พวกภาษาไทย อั๋นยังไม่มีวิธีแก้ แต่ถ้าเป็นภาษาอังกฤษ อั๋นพอจะมีวิธีคิดที่ทำให้สะกดคำถูกอยู่ คือเราออกเสียงตามที่เราเห็นเลย มันช่วยเรื่องการสะกดคำของอั๋นได้หน่อยนึง ได้เคล็ดลับนี้มาจากตอนเรียนภาษาสเปน กับเยอรมัน (แต่ภาษาเยอรมัน ก็ยังสะกดไม่ถูก) คืออย่างน้อย ตอนนี้อั๋นสะกดคำพวกนี้ถูกแล้ว
temperature: เทม เพอ รา ทัวร์
museum: มิวซิอุ้ม
Wednesday: เวนเนสเดย์ (คือได้ยินเพื่อนคนอินโดพูด หลังจากนั้น เราสะกดคำนี้ถูกตลอดเลย)

สุดท้ายก็โทษเรื่องความผิดปกติของร่างกาย
บอกตรงๆว่ามันเป็นปมด้อยของชีวิตผู้รักการเล่นดนตรีของเรามากๆ เห็นเพื่อนฝึกเปียโนทีหลังแล้วเค้าเล่นได้ดีกว่าแล้วแอบอิจฉา นี้ถ้าเล่นเปียโน อั๋นจะไม่ดูโน้ตนะ จะจำเอา ไม่ก็เขียนคอร์ดเฉยๆ อนาจมากๆเลย เสียใจ ;____; พี่ที่เค้าเป็นผู้ช่วยสอนหรือเพื่อนๆในห้อง เห็นโน้ตปุ๊บแล้วเล่นได้เลย เราเห็นแล้วมันโครตจะเท่เลย ทั้งๆที่เรียนมาด้วยกัน แต่เราดันเป็นคนที่อ่านโน้ตไม่ออก เราเลยคิดว่า เราไม่ผิดนะ เพราะร่างกายเราไม่พร้อมตะหาก เลยไม่สามารถอ่านอะไรได้อย่างนั้น (โครต โทษไปเรื่อยเปื่อยเลย) หรือจริงๆแล้วเราอาจจะไม่ได้มีภาวะ LD ก็ได้ เราแค่ขาดการฝึกฝนเฉยๆ