Twenty-five years I’m alive here still…

Twenty-five years I’m alive here still. Trying to get up that great big hill of hope. For a destination….

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้ตัวเองงัฟ อยู่เมืองนอกตอนวันเกิดตัวเองอีกแล้ว กระซิกๆ

เมษาอีกรอบ

เย้ เมษา หน้าร้อน มาอีกแล้ว เดือนนี้เป็นเดือนที่เราชอบที่สุดในรอบปีเลย ถึงแม้ว่า ปีนี้จะหนาวไปหน่อยก็เถอะ เพราะเมษา ก็หน้าร้อน ปิดเทอม เที่ยว วันเกิด เย้ๆ ทุกๆเดือนเมษา เราก็มาเขียนบล็อคบรรยายถึงความสุขที่(คิดว่า)จะเกิดขึ้นกับอายุที่มากขึ้น ปีที่ผ่านมา ก็เพิ่งจะผ่านปีชง ปีนี้เจอเบญจเพสอีก ไม่เป็นไร ทนอีกนิด สิ้นเดือน ก็จะหมดทุกข์หมดโศกแล้ว เป็นช่วงชีวิตที่ลุ่มๆดอนๆ ไร้ชีวิตชีวามากปีนี้ ไอ้สีสันมันก็มีอยู่หรอก แต่ออกแนว ตื่นเต้นระทึกขวัญสั่นประสาทมากกว่า แม้ปีนี้จะได้มาต่างประเทศสมใจ แต่ข้างใน มันโหยหาบางอย่าง ถึงแม้ว่า เพื่อนๆผู้คนที่นี่จะเป็นดีกับเรามากๆ แต่บางที เราก็เบื่อๆ ขี้เกียจด้วยแหล่ะ อะไรก็ไม่ได้ดั่งใจเลย อยากทำงาน ยังจะมานั่งเขียนบล็อคอีก เบื่อจัง ไม่ได้อยากจะกลับบ้านเป็น Home sick อะไรนะ แต่ว่าเราอยากจะทำงานให้เสร็จมาก จะได้สบายใจมากขึ้น แต่ไม่ว่าจะอยากทำงานให้เสร็จยังไง เราก็ขี้เกียจทำงานอยู่ดี ZZZzzz….