วันนี้ปีที่แล้ว…

เราไม่เหมือนกัน ฉันไม่ได้เสียใจที่เธอไม่ได้ชอบฉัน เพราะฉันรู้ตั้งแต่ที่ฉันบอกชอบเธอครั้งแรกแล้ว

ปฐมา อายุ 27: ที่เธอบอกว่า ไม่รู้เหมือนกัน มันคือคำตอบที่สุดของฉันตอนนั้นแล้ว สิ่งที่ทำได้คือทำใจ ระหว่างนี้มีคนเข้ามาคุยกับฉันบ้าง ที่ฉันทำคือ ฉันซื่อสัตย์ต่อตัวเอง บอกเค้าไปว่า ถ้าเธอไม่อยากเป็นตัวแทนใคร อย่ามาตอนที่ฉันกำลังทำใจ ทำใจซักพักเธอก็กลับมาอีก แล้วจริงๆเธอก็ไม่ใช่คนที่ฉันชอบตั้งแต่เธอไปแล้วแหละ ก็เป็นเพื่อนกันก็ได้ ยังไงเธอก็เปลี่ยนไปแล้ว

ปฐมา อายุ 28: วันนี้ปีที่แล้ว…ฉันตั้งใจจะให้เป็นการพักผ่อนหน้าร้อนที่ดีอีกทริปนึง แต่ก็ด้วยความไว้ใจ ถึงได้เกิดเรื่องขึ้น… แต่มันแปลกที่ในเวลาเดียวกับที่เธอบอกว่า เราเป็นเพื่อนกันนะ ไปหาแฟนใหม่เถอะ มันเป็นเวลาเดียวกับที่เธอจับมือฉันอยู่ ความรู้สึกตอนนั้นคือ สับสนมากๆ และไม่คิดว่าเพื่อนจะทำแบบนี้กับฉันได้ ฉันเลยถามคำถามเดิมไป แล้วคำตอบที่ได้คือ เธอก็ไม่รู้ อีกครั้ง มันยิ่งทำให้ฉันเสียใจ และสับสนมาก จากนั้น แทนที่เธอจะปล่อยให้ฉันเสียใจ และทำใจ มันก็ไม่…ถึงแม้ฉันจะบอกว่ายังไม่อยากจะคุย เธอก็ยังจะทำให้มันยากขึ้น มันกลายเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตเลย big turning point มากๆ

หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่เธอคุยกับฉัน มีคำถามเกิดในหัวฉันมากมายอยู่ตลอดเวลา ฉันกลายเป็นคนอีกบุคลิกที่ไม่เคยเป็น เหม่อเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอด สับสน รวมไปถึงไม่สามารถยิ้มได้ต่อหน้าเธอได้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

จากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ฉันคิดว่าฉันค่อนข้างจะตรงๆกับเธอนะ นอกจากเรื่องความไม่สบายใจจากเรื่องราวที่ฉันได้รับรู้ ฉันคิดว่าเคยบอกเธอเหมือนกันนะว่า ถ้าเห็นว่าฉันเหงา เธอก็ไม่ต้องมาคุยหรอก ฉันอยู่ได้ ฉันอยู่กับเพื่อน หรือแม้แต่พูดว่า ถ้าชอบเค้าก็ไม่ต้องคุยกับฉันก็ได้ สิ่งที่ไม่เข้าใจคือ แล้วเธอจะคบกับฉันทำไม จริงๆฉันก็ไม่ได้ชอบเธอตั้งแต่ตอนที่ฉันรู้สึกว่าเธอไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว สิ่งที่คิดคือ อะไรที่ทำแล้วมีความสุขก็ทำไป ไปๆมาๆ ฉันก็เกิดคำถามว่า แล้วที่เป็นๆอยู่ฉันมีความสุขหรอ ที่เสียใจมันจึงไม่ใช่เรื่องที่ว่าเธอไม่ชอบกัน แต่มันเป็นเรื่องเธอไม่ยอมตรงๆกับฉัน เธอโกหก เธอไม่ให้เกียรติฉัน เธอเฟคแม้กระทั้งความรู้สึกตัวเอง มันเลยทำให้ฉันยิ่งโกรธตัวเองที่ปล่อยให้เธอมามีอิทธิพลได้ขนาดนี้ ยิ่งเห็นเธอดราม่าจนฉันทนไม่ไหวต้อง unfriend ไม่อยากจะรับรู้อะไร มันก็ยิ่งเจ็บใจเวลาที่คิดว่า แล้วที่เธอกับกับฉันล่ะ… แต่ก็นั้นแหละ คนไม่ชอบกันเลิกกันก็ถูกแล้ว ไม่ซิ ต้องบอกว่า ไม่ชอบแล้ว ต่างหาก เค้าแค่เลือกวิธีให้ฉันเกลียดแทนที่จะบอกกันตรงๆ

จุดเริ่มต้นมันก็แค่ ผู้ชายเห็นแก่ตัว เห็นว่าเรายอมก็เลยมาทำร้ายกัน ฉันน่าจะรู้…ไม่ซิ ฉันรู้อยู่แล้ว ฉันมันแค่ ไม่ยอมรับในจุดนั้นในตอนนั้นมากกว่า เธอเรียกมันว่าวงจรอุบาศว์ด้วยนะ… อึดอัดขนาดนั้นจะลากเราสองคนเข้าไปทำไมทั้งๆที่ก็พยายามออกมาตั้งนานแล้ว ทำไมต้องทำให้มันยากด้วย เสียใจ เหงา ก็ไม่ควรไปลงกับใคร เสียใจทั้งเรา เสียใจทั้งเค้า

ปฐมา อายุ 29: บล๊อคนี้ไม่ได้เขียนในวันเกิด มันเขียนหลังจากที่ฉันตกผลึกความคิดได้แล้ว และเป็นอีกทีที่คิดว่าตัวเองจะเริ่มใหม่ได้แล้ว หวังว่าปฐมาในตอนนั้น จะกลับไปเป็นคนร่าเริ่งอีกครั้ง ถึงเวลานั้น อยากให้ปฐมาได้เข้ามาอ่านนะ อ่านแล้วก็จำเอาไว้นะ อย่าให้โอกาสแบบวันนี้ปีที่แล้วเกิดขึ้นอีก เหลือแค่ปีเดียวสำหรับ twenty something แล้ว อย่าให้ใครมาทำให้เสียเวลา อยากไปไหนก็ไป ชอบใครก็บอก ถ้าเจอคนไม่มั่นใจก็ปล่อยเค้าไป ภูมิต้านทานการโดนปฏิเสธของฉันมันเยอะอยู่แล้ว จีบก่อนตั้งหลายคน ปกติเจอแต่ถ้าไม่ชอบเค้าก็บอก รอบนั้นฉันแค่เจอคนที่รับมือกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ เลยปล่อยให้มันยาวขนาดนี้ เอะ! จริงๆฉันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วหนิหว่า ไม่เห็นเปลี่ยนอะไรเลย เอาน่าสู้ๆ

บอกตัวเองแล้ว บอกตัวเองอีก

ปฐมา เขียนเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์
ถัดมาอีกหนึ่งอาทิตย์หลังจากที่เธอยอมรับความจริงแล้วโทรมาบอกกัน